Door: Martijn Neggers
Artikel
8

Onze man bij Sexyland: maar hoe laat begint dat neuken nou?

Er zijn Nederlanders die vinden dat het land een goddeloos ravijn van sodomisme in dendert, mensen maar er zijn ook die...

Er zijn Nederlanders die vinden dat het land een goddeloos ravijn van sodomisme in dendert, mensen maar er zijn ook die er flink van balen dat er nogal een taboe ligt op geweld en op seks. Voor die laatste groep was onlangs een bijeenkomst bij Sociëteit Sexyland in Amsterdam. Een soort laatste buiging naar de punk. Onze man zocht ze op.

Fotografie Gerard Wessel

De aankondiging van het evenement was even groots als meeslepend. ‘Sinds jaar en dag,’ sipt de organisator in het aankondigingstekstje, ‘worden seks en geweld gecriminaliseerd en in het taboe gedrukt.’ Daarna probeert hij het in een groter filosofisch-maatschappelijk plaatje te passen. ‘De mens probeert de hedendaagse overstimulans en beloftes van actiefilms, porno en oorlogszucht te behappen en zich ondertussen te schikken naar de norm. Mensen belanden gefrustreerd in aftandse steegjes en in verwaarloosde achterbuurten en uiteindelijk al verkrachtend en mishandelend in gevang of graf.’

Terwijl ik in de auto zit, naar de eerste verenigingsavond van Sexy Violence, bekruipen me de zenuwen. Misschien is het mijn pascifistische en burgerlijke inborst, maar wat staat er te gebeuren? Kom ik in een orgie terecht? Word ik het ziekenhuis ingeslagen met dildo’s ter grootte van babyarmen? Even twijfel ik of ik terug zal gaan, maar net op tijd verman ik me. Ik heb seks en geweld lang genoeg in de taboehoek gezet. Of, om met de organisatie te spreken: ‘Het wordt hoog tijd om het culturele en bekrompen maatschappelijke juk van ons af te gooien en te stoppen met het ontkennen van de beestachtige drang om losbandig seksueel en gewelddadig op het randje van de snede te leven.’

Het feest begint om 19.00 uur en is om 01.00 uur weer afgelopen. Rond 19.30 parkeer ik, licht gespannen, op de NDSM-werf, de beroemdste vrijplaats voor vrije geesten van Nederland.

Fucking, fucking los

Het zaaltje van Sexyland is nog redelijk leeg als ik aankom. Bij binnenkomst zit een meisje achter een kleine kassa kaartjes te verkopen. Op de achterste muur wordt een montage van foto’s en filmpjes van neukende mensen geprojecteerd. Achterin de hoek staat een afgetrapte bank, tegenover een klein podiumpje, waar wat jongeren hun punkgitaren staan te stemmen. Er staan een paar staantafels waar, bij wijze van borrelnootjes, dildo’s op gelegd zijn.

Organisator Sam drentelt, een klein beetje nerveus, over zijn feestvloer heen. Sam heeft speciaal voor vanavond een jasje aangetrokken waar hij met witte verf ‘ANUS’ op de rug heeft geschilderd. Daaronder draagt hij een soort kruising tussen een tuinbroek en een netpanty. Hij oogt wat opgefokt. Zoals een kleuter opgefokt is, net voor zijn kinderfeestje: er zullen toch wel genoeg mensen komen? Ze zullen het toch wel leuk gaan vinden? Als ik hem buiten op de parkeerplaats nog eens tref, raak ik met hem aan de praat.

Maar wat is nou het idee van vanavond?

‘Seks en violence.’

Dat is het?

‘Ja. We gaan straks hier boksen, en ehh, er komen nog wat types van de nightclub voor de seksvibes. Alles is zo tam tegenwoordig, weet je. Het moet gewoon ehh, mensen reageren zichzelf af op straat. Ik wil dat gewoon kanaliseren, weet je. Ik wil dat gewoon lekker laten gaan. En dan gaan we ook echt fucking, fucking los ook, weet je wel. En wel op een eerlijke manier. Geen messentrekkers en bullshit, gewoon echt, weet je. Gewoon lekker allemaal met elkaar knokken.’

Nou, daar ben ik dan mooi lekker mee.

Sam lacht een beetje. Ik weet niet zeker of hij lacht om mijn opmerking, of dat hij mijn burgelijke zelf uitlacht. ‘Nee,’ voegt hij eraan toe, ‘messentrekkers proberen we een beetje buiten te houden. Ik heb wat stevige gasten uitgenodigd.’

Grote rode dildo

Inmiddels is er een klein bescheiden rijtje bij de entree ontstaan. Een groepje onzekere meisjes wil Sexyland binnen. Een vrouw in een tijgerjas kijkt ze een keer keurend aan. ‘Jullie weten wat er is vanavond, toch?’

Terwijl de tijgerjas dat aan de verlegen meisjes vraagt, komt er een vrouw in haar bh naar buiten lopen, met een grote rode dildo in haar hand. Ze kijkt serieus, alsof ze even iets moet regelen, qua organisatie.

‘Ja, ja,’ mompelt een van de meisjes. ‘Ja, ja, dat weten we.’

Binnen in de hoek aan de bar staat Gerard, een oude man met een sigaartje, een snor en een onvervalst Amsterdams accent.

Wat brengt u toch hier, op deze sexy violence-avond?

‘Ach, weet je, geen idee man. Ik zat op Facebook, ik zag dit en ik dacht: welja, joh, hé, vogel.’

Jij dacht: seks, knokken, net wat voor mij?

‘Ja man, ja man. Je moet het toch een beetje bijhouden, hè.’

Daar zit natuurlijk wat in.

Gerard kijkt eens naar zijn sigaartje. Zwijgend kijken we toe hoe iemand een glas kapot laat vallen. ‘Gaan ze nou al gooien?’ mompelt hij.

Het is nog wel een beetje tam, hè?

‘Ja, ja. Het zou om 19.00 uur beginnen. Maar vooralsnog worden er ehh, weinig activiteiten ontplooid.’

Er wordt nog weinig geneukt.

‘Ja, goed. De avond is nog jong. Ik zit toch een beetje buiten de leeftijdscategorie, dus wat dat betreft.’

Ja.

Weer kijken we een beetje zwijgend voor ons uit. Sam ijsbeert in zijn anusjasje door de ruimte heen. Er druppelen een paar mensen binnen in sportkleding, met tasjes met bokshandschoenen in hun handen. Achter in de ruimte hangt een gordijntje, met daarachter een darkroom. Het gordijntje is nog onaangeraakt. Ook het eerste bandje kan de sfeer van een middelbareschool-schuurfeest niet echt doorbreken. Het bandje bestaat uit 15-jarige jongetjes, die het hebben over wat ze op school geleerd hebben bij biologie en natuurkunde. Een paar van de jongens hebben zelfs hun ouders meegenomen. Tot zover de punk, zou een cynische kijker kunnen concluderen.

Woef woef woef

De zaal vult zich met meer en meer mensen, laten we zeggen: ongeveer honderd. Voornamelijk mannen, Sam zelf is een van de weinige mensen die zich ook daadwerkelijk op de combinatie seks en geweld heeft gekleed. De rest lijkt er toch meer uit te zien alsof ze straks nog even snel met een shakeje en een proteïnenreep de sportschool in zullen duiken. Hoe drukker het wordt, hoe moeilijker de punkbandjes en de her en der verspreide seksartikelen de fightclubachtige sportschoolsfeer kunnen verhullen. Ook het gordijntje aan de achterkant van de zaal blijft onaangeraakt. Misschien heb ik het gemist dat er mensen binnen gingen? Met licht zwetende handen loop ik in de richting van de darkroom. Met mijn rechterhand schuif ik het gordijntje opzij. De ruimte erachter is leeg. De geur die er hangt is niet de geur van seks, zweet en lichaamsvocht, maar gewoon de geur van een leeg hokje achter een gordijntje.

‘We gaan vechten!’ roept Sam, vanuit een met plastic afgezette boksring. Hier en daar wordt gejuicht. Sam trekt zijn anusjasje uit en loopt, met zijn bokshandschoenen aan rondjes door de ring, als een wildebeest dat nog getemd moet worden. Er komt een andere jongen die zijn trui uittrekt en ook een paar handschoenen uit zijn tas pakt. Een derde jongen neemt de rol als scheidsrechter op zich. De mensen komen met een biertje of een spa rood om de ring heen staan. In de eerste ronde deelt Sam wat klappen uit, en ontvangt hij er een paar.

‘Knal erop!’ roept de man naast me.

‘Woef woef woef,’ roept de scheidsrechter, terwijl hij om de twee vechters heen dartelt. Het heeft iets liefs, iets ontwapenends. Ongevaarlijk, braaf. Oké, de klappen zijn echt, en soms ziet het er heus wel pijnlijk uit, maar voornamelijk lijkt het gewoon een vriendengroepje van stoere jongens te zijn dat naar elkaar kijkt terwijl de stoerste jongens van het groepje met elkaar op de vuist gaan – binnen de spelregels van het boksen, dan. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Niemand gaat er knock-out, na drie rondes. Het wordt me niet helemaal duidelijk, maar volgens mij won de organisator het wedstrijdje. Her en der wordt gejuicht, her en der worden wat schouders opgehaald.

Groezeligheid

Er komt nog een bandje. En nog wat bokswedstrijdjes. Er worden wat lieden van een nachtclub ingevlogen. Gerard blijft in de hoek staan, met zijn sigaar en zijn pilsje, misschien wel gewoon in de hoop om weer eens een paar bezwete tieten te zien. Onbewust bekruipt me het gevoel dat Gerard, met zijn pakweg 70 jaar groezeligheid, van deze hele ruimte misschien wel de meeste punk van iedereen in zich herbergt.

Nog een bokswedstrijd. Een enorme jongen, zonder vechttechniek, neemt het op tegen iemand die duidelijk meer kaas gegeten heeft van de edele bokssport. Weer dromt het publiek bijeen. ‘Kom aan, jongen! Pak hem!’ gilt een meisje met een fles bier in haar hand.

‘Woef woef woef,’ roept de scheidsrechter, terwijl hij om de twee heen cirkelt. ‘Woef woef woef,’ voegt hij er nog een keer aan toe. Daarna krijgt de grootste van de twee een enorme dreun.

Eenmaal buiten loop ik nog een keer een rondje om het gebouw, om er zeker van te zijn dat het neuken niet gewoon buiten plaatsvindt, in plaats van in de daarvoor gereserveerde darkroom. Misschien wordt er iemand gevingerd achter een busje? Misschien wordt er gepijpt in de struiken? Helaas. In de struiken gebeurt niets. Achter een van de busjes staat gewoon een andere auto. Op de hoek van de parkeerplaats staan de 15-jarige jongens die net opgetreden hebben met hun punkbandje. De vader van een van de jongens legt wat spullen van ze in zijn auto.

Of, om Frank Zappa nog maar eens vrij te citeren: ‘De punk mag dan misschien niet dood zijn, hij begint zo onderhand wel een klein beetje bedorven te ruiken.’

Word nu abonnee van Revu!

JA, IK WORD NU ABONNEE!

Gerelateerd nieuws