Artikel
11

Op pad met dj Hardwell

Hij is sinds afgelopen zaterdag de beste dj ter wereld. Dat wisten wij op donderdag al. Maar soit. Vorig jaar gingen we...

Hij is sinds afgelopen zaterdag de beste dj ter wereld. Dat wisten wij op donderdag al. Maar soit. Vorig jaar gingen we al eens op pad met Robbert van de Corput, beter bekend als Hardwell, die toen nog bij zijn ouders in Breda woonde. Een avondje knallen met Hardwell was toen al memorabel. Een reportage over het leven op tour, de drugs en zijn bewondering voor Tiësto die, net als Hardwell nu, ooit op de nummer 1 positie van de DJ Mag Top 100 stond. Het verhaal van toen is nu in totaliteit te lezen op Revu.nl.


Dit is de nieuwe Tiësto

Een avond knallen met Hardwell

Vanuit het niets stormde dj Hardwell vorig jaar de top van de DJ Mag lijst binnen. Niet gek voor een 24-jarige jongen uit Breda die nog bij zijn ouders woont. ‘Ik kan het zelf soms amper geloven.’

door John Den Braber foto's door Annie Hoogendoorn

De eerste vogels laten al van zich horen als Hardwell hand in hand met zijn vriendin de kille kade naast de Rotterdamse Maassilo opstapt. Het is zes uur in de ochtend en zijn derde show van deze lange dag zit erop. De jonge Brabantse dj/producent toont echter geen sprankje vermoeidheid en heeft best zin om nog een zaal op zijn kop te zetten. ‘Iemand zei ooit tegen me dat ik de ultieme pillenmuziek maak’, zegt hij terwijl hij richting zijn peperdure Audi wandelt. ‘Ik zei tegen die gast: Dat is een mooi compliment, want ik heb nog nooit van mijn leven drugs op.’

Hardwell, 24 jaar geleden geboren als Robbert van de Corput, moet er zelf om lachen. Het idee alleen al. Zijn ouders zouden waarschijnlijk zijn benen breken. Uit pure liefde voor muziek is hij ooit begonnen als dj en daar horen geen kunstmatige vreugdeversterkers bij. Hij gloeit van een dikke beat, een hemelse melodie en een flitsende overgang. Daar kan geen pilletje tegenop. De avond die aan de Maas met een oase aan stilte wordt afgesloten, begon 12 uur eerder even gemoedelijk in een keurige buitenwijk van Breda. Hier wordt Hardwell altijd door zijn tourmanager opgepikt om het land in te gaan. Tenminste; als de nummer 24 van de laatste DJ Mag-lijst in Nederland draait, want dat komt steeds minder vaak voor.

Zo’n snotneus

Hardwell woont nog bij zijn ouders. Een schattig stel dat door de jaren is meegegroeid met de professie van hun zoon. Ook de laatste tien jaar van hun leven stonden in het teken van beats en loops. Vader Cor heeft zelfs het jargon van de jongste generatie party animals aangeleerd. ‘Ik zag laatst een show van die Skrillex op tv’, zegt hij onderuit gezakt vanuit zijn bruine leren zitfauteuil. ‘Vet hoor. Wat een goeie beats heeft die gast zeg.’ Moeder Anneke zorgt ondertussen voor koffie en stroopwafels en legt uit wat het bonkende geluid is dat door het plafond naar beneden dreunt. ‘Hoor ‘em nou eens’, zegt ze met lichte gêne in haar stem. ‘Sorry hoor, maar ons Robbert is echt altijd met muziek bezig. We zien hem eigenlijk alleen met etenstijd.’ Ze houdt zelf ook van dancemuziek, maar van sommige stijlen krijgt ze de kriebels. ‘Laatst draaide hij keiharde dubstep. Toen ben ik maar even het huis uit gevlucht.’

Dat Hardwell nog bij zijn ouders woont heeft vooral praktische redenen. Hij is zelden meer in Nederland en dan is zelf een appartementje huren volgens moeders ‘overdreven’. Vroeger gingen Cor en Anneke altijd met hun zoon mee het land in. Als veertienjarige snotneus mocht hij anders de discotheken, waar hij toen al draaide, niet binnen. ‘Dat was echt een mooie tijd’, zegt Hardwell even later in de auto onderweg naar Nijmegen waar zijn rond half elf het eerste optreden van deze avond plaatsvindt. ‘Er werd best raar opgekeken als zo’n snotneus met zijn vader en moeder kwam binnengestapt. Niemand verwachtte natuurlijk dat ík de dj zou zijn.’

Wesley en Yolanthe

Als kind was Hardwell al helemaal idolaat van muziek. Hij nam op zijn negende pianoles en twee jaar later begon hij met het remixen van top 40-hits. ‘Ik weet nog goed dat ik op TMF het programma The DJ’s zag, met mannen als Ferry Corsten, Armin van Buuren en Tiësto. Ik dacht meteen: dat wil ik ook. Plots viel alles op zijn plek en ben ik een soort drive-inshow begonnen waarmee ik op feestjes van vriendjes draaide. Mijn eerste echte vaste avond kreeg ik in de plaatselijke dansschool en daarna ging het ineens heel snel. Radio 538 plukte een van mijn remixen van mijn website en voor ik het wist had ik een platencontract en mocht ik een aantal remix-albums uitbrengen.’

De naam Tijs valt veel als je met Hardwell spreekt. Tijs (Verwest) is Tiësto, toch wel hét grote voorbeeld van de jonge dj. Samen maakten ze vorig jaar het nummer Zero 76, naar het kerngetal van Breda. Een eerbetoon aan hun West-Brabantse roots. De track groeide uit tot het officieuze anthem van de stad en de plaatselijke voetbalclub NAC. Dat laatste is vooral toeval, want Hardwell heeft niet zoveel met voetbal. Zo wilde hij vorige zomer in Ibiza een kerel uit zijn dj-booth laten gooien, tot hij erachter kwam dat het Wesley Sneijder was, die collega-dj Chuckie gedag kwam zeggen. Lachend: ‘Pas toen ik Yolanthe zag had ik het door’.

Tiësto heeft Hardwell bij het grote publiek misschien op de kaart gezet. In de dancescene was hij toen al een grote naam. ‘Op mijn achttiende had ik al op vele grote dancefestivals gestaan’, zegt hij trots. ‘Maar de massa weet dit niet. Dat komt ook wel een beetje door mijn persoonlijkheid en hoe je jezelf in de media zet. Mij zul je niet snel met een schandaal in een showbizzprogramma zien. Mensen onthouden toch de extremen. De meesten kennen Afrojack toch puur vanwege zijn relatie met Paris Hilton en omdat hij Amanda van de Gouden kooi heeft zwanger gemaakt. Terwijl hij toch vooral toffe tracks maakt.’

Op de foto

Wanneer Hardwell rond tien uur bij de Nijmeegse Waalkade aankomt, blijkt dat hij wel degelijk populair is, want binnen no time staat een horde fans naast zijn auto. Twee jongens vragen direct nadat hij uitstapt of ze met hem op de foto mogen. Ze zijn van dezelfde leeftijd en spreken hem aan met u, waar Hardwell zelf smakelijk om moet lachen. ‘Ik kan het zelf ook soms amper geloven. Gisteren draaide ik in Dortmund. Toen ik binnenkwam ging de hele zaal al helemaal los. Da’s toch bizar? Tijs zegt het altijd treffend: Vroeger stond je als dj in een hoekje van de disco zonder ook maar een lamp op je gericht. Nu zijn we mainstage-artiesten en zijn onze gigs echt concerten geworden. Veel mensen denken dat dit komt omdat dance mainstream is geworden, maar dat is onzin. De mainstream muziekliefhebber is dance gewoon meer gaan waarderen.’

Voor zijn korte optreden tijdens de War Child benefietavond van Radio 538 gaat Hardwell even voor een interviewtje langs bij Ruud de Wild. Het tweetal wisselt wat complimenten uit en binnen tien minuten staat de Brabander achter zijn set. Voorbereiden hoeft Hardwell niet, want zijn werkgereedschap bestaat slechts uit twee USB-sticks en een SD-kaart. Die laatste dient vooral als back-up. Hij beukt er direct flink op los en de dancehits vliegen de massa schreeuwende tieners keihard om de oren. Binnen driekwartier zit hij alweer in de auto richting zijn volgende klus in Antwerpen.

‘Ik denk dat de meesten geen idee hebben wie ik was’, zegt hij eerlijk. ‘Dan draai ik bewust een hele andere set dan normaal. Meer hits en toegankelijker, maar wel altijd met een echt Hardwell-sausje.’ Wat die specifieke stijl precies is, kan hij moeilijk uitleggen. Hardwell laat zich niet in een hokje stoppen. Hij vindt zichzelf geen mainstream, maar ook zeker geen underground. Vaak wordt zijn muziek omschreven als big room of progressive, maar met die labels heeft hij zelf eigenlijk niets. ‘Mijn eigen producties moeten altijd een afspiegeling zijn van mijn set en andersom. Ik zoek vooral kippenvelmomenten op. Opbouwen naar een climax en dan weer afzwakken. Radio is niet mijn uitgangspunt. Alles is straight for the dancefloor. Bij iemand als Guetta is dat precies omgekeerd. Ik heb heel veel respect voor hem, maar als purist vind ik het zelf niet credible om altijd te denken vanuit commercieel oogpunt.’

Gespierde adonis

Rond half een komen Hardwell en gevolg aan bij de Antwerpse discotheek Noxx. De tent is afgeladen, want ook in Vlaanderen is hij mateloos populair. Een groepje Nederlanders is speciaal naar de Belgische havenstad gekomen om hun landgenoot te zien draaien. Niels (25) uit Oisterwijk is een van hen. Hij is zelf dj en denkt dat Hardwell in de toekomst niet meer zo vaak in het wild te bewonderen zal zijn. ‘Over drie jaar zien we hem nooit meer. Dan draait hij alleen nog maar in de grote buitenlandse clubs. Geloof mij nou maar: dit is de nieuwe Tiësto. Zijn skills zijn echt geweldig en hij kan een zaal helemaal gek maken.’

Hoewel Hardwell in de twee uur durende set zijn stinkende best doet, komt het Vlaamse publiek echter nooit helemaal los. Als op het podium achter zijn dj-booth ook nog een zwaargespierde adonis semi-erotisch gaat dansen, zet Hardwell de automatische piloot aan en rondt hij zijn set professioneel, maar zonder veel verrassingen, af. Na afloop is hij dan ook vooral geïrriteerd, mede omdat de zaal blauw stond van de rook en hij nu last heeft van zijn ogen. Toch is er geen tijd om zijn beklag te doen, want hij heeft minder dan een uur om in Rotterdam te komen, waar hij zijn avond afsluit.

Rihanna

Hardwell heeft extra veel zin in het optreden, omdat de Maassilo voor hem bijna heilige grond is. Hier bezocht hij als tiener de vermaarde Now&Wow-feesten van Ted Langenbach en raakte hij geïnspireerd door de kracht van progressieve housemuziek. ‘Ted zei toen al: ‘Hip is vrijwel nooit cool’. Dat heb ik altijd onthouden. Je moet jezelf blijven vernieuwen, maar toch een eigen sound houden. Niet meegaan met anderen. Ik heb gemerkt dat het loont. Laatst belde het management van Rihanna dat ze graag een Hardwell-remix wil. Ze kan bij iedereen terecht, maar klopt aan bij die jongen uit Breda. Dat vind ik nou cool.’

Na een puik staaltje laagvliegen, arriveert Hardwell precies op tijd in de industriële dancetempel aan de Maas. Het voelt als thuiskomen en de high fives vliegen rond. Hardwell beukt er meteen flink in en de opgewarmde zaal gaat goed mee in zijn energieke show, zeker omdat de fanatieke vrouwelijke mc Boogshe ook een duit in het zakje doet. Hardwell staat voortdurend met een grote smile achter zijn draaitafels en is dan ook zeer tevreden als hij na een uur de twee USB-sticks weer in de zak van zijn leren jasje stopt. ‘Dat ging aardig los toch’, zegt hij met veelzeggende pretogen. ‘Ik heb veel nieuwe dingen gedraaid, want dat slaat bij dit publiek goed aan. Dan horen ze een track volgende week op de radio en denken ze: die draaide Hardwell laatst ook al. Heb ik ze toch een beetje opgevoed. Dat vind ik wel mooi.’

Nieuw eigen werk

Hardwell is nu drie dagen thuis en dan vertrekt hij weer naar de Verenigde Staten voor alweer de vierde toer door dat land. De afgelopen keren was alles stijf uitverkocht. Hij staat daar zelf nog het meest van te kijken. ‘Soms begrijp ik er zelf ook niets van hoor. Ik ben vooral heel gelukkig met het leven dat ik nu mag leiden. Het is echt een droombaan en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders doe. Toen ik begon met draaien was het mijn grote droom om ooit in de Dj-Mag-lijst te komen. Nu ben ik gewoon de nummer 24 van de wereld. Ik kon er een nacht niet van slapen toen ik het hoorde en ging meteen filosoferen: dus van alle dj’s die in alle cafe’s en discotheken over de hele wereld staan, zijn er maar 23 voor mij? Da’s echt een bizarre gedachte.’

Hardwell wil graag een album vol nieuw eigen werk uitbrengen, maar dat zit er voorlopig nog niet in. Hij kan simpelweg geen tijd vrijmaken in zijn toerschema. Toch heeft hij ambities genoeg voor de komende tijd. ‘Weet je wat me wel vet lijkt? Zijn ogen beginnen te stralen en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. ‘Een echt groot concert geven in Nederland. In de Heineken Music Hall of zo. Geen support-act, maar alleen aankondigen met de naam Hardwell en de datum. Verder niks. Ik ben zo benieuwd wat er dan gebeurt. Ja, dat lijkt me wel wat.’

 

Gerelateerd nieuws