Artikel

Recensie Django Unchained

De nieuwe Tarantino! En is hij de moeite waard? Zeker. Al is moeite hier wel het juiste woord, want je moet er bijna...

De nieuwe Tarantino! En is hij de moeite waard? Zeker. Al is moeite hier wel het juiste woord, want je moet er bijna drie uur je plas voor ophouden. Tenzij je er geen probleem mee hebt een gevatte one-liner of bloederige afrekening te missen. In de hommage aan de spaghettiwestern Django uit 1966 gaat de regisseur lekker z'n eigen gang. Django (Jamie Foxx) is een bevrijde zwarte slaaf die alles op alles zet om zijn vrouw terug te vinden. Hulp krijgt hij daarbij van een Duitse (!) tandarts annex premiejager, gespeeld door Christoph Waltz die aan zijn eerdere samenwerking met Tarantino (Inglourious Basterds) een Oscar overhield. De originele Django was overigens blank en werd toen gespeeld door de Italiaan Franco Nero. Die trouwens een aardig bijrolletje heeft. Verder is Leonardo DiCaprio adequaat als de ploert die Django's vrouw als slaaf houdt. Maar Samuel L. Jackson gaat er met de hoofdprijs vandoor als de geslepen zwarte huisknecht Stephen die naar boven likt en naar onderen trapt. Tarantino pakt het onderwerp ook behoorlijk hard aan. Hij schetst in elk geval een weinig rooskleurig beeld van het Amerika van vóór de Burgeroorlog. De zweepslagen zijn niet van de lucht. Klinkt allemaal nogal serieus maar geen nood; dit is vintage Tarantino. Zie en hoor de absurd bloederige schietpartijen, de knetterende dialogen en niet te vergeten de als vanouds eclectische muziekkeus. Van Morricone via James Brown tot RZA.

Gerelateerd nieuws