Artikel

Recensie: Frank

Bizarre ode aan de muzikale waanzin fascineert en vertedert. De muziekgeschiedenis staat er bol van: verhalen over ba...

Bizarre ode aan de muzikale waanzin fascineert en vertedert.

De muziekgeschiedenis staat er bol van: verhalen over bands die ten onder gingen aan dat ene bandlid dat te veel zoop, snoof of een hotelkamer te veel had verbouwd. Lenny Abrahamsons Frank neemt precies dat uitgangspunt, maar zet het volledig op zijn kop. Want wat als een band juist perfect functioneert door de waanzin? Wat gebeurt er als daar opeens een ‘normaal’ persoon in terechtkomt?

De normale persoon in kwestie heet Jon (Domhnall Gleeson), een wannabe muzikant in een slaperige Britse provinciestad, die droomt van faam en succes. Door een speling van het lot wordt hij gerekruteerd als nieuwe toetsenist van het avant-gardistische bandje the Soronprfbs, wiens muziek nog ondoorgrondelijker is dan de naam. Jons banaliteit leidt onmiddellijk tot vijandigheid bij de overige bandleden, met name bij de agressieve thereminspeelster Clara (Maggie Gyllenhaal), maar leider Frank (Michael Fassbender) is ervan overtuigd dat dit de juiste man is. Jon besluit met de band mee te gaan, gefascineerd als hij is door deze Frank, een muzikaal genie dat dag en nacht een reusachtig hoofd van papier-maché draagt. Als de band zich in een blokhut op de hei terugtrekt om een album op te nemen, lopen de spanningen echter steeds meer op.

Frank is losjes gebaseerd op het krantenartikel dat Jon Ronson schreef over zijn periode in de Oh Blimey Big Band, onder leiding van Chris Sievey’s creatie Frank Sidebottom, een cultfiguur in Engeland. Ronson schreef zelf het scenario en schiep een absurde wereld, die Abrahamson knap in beeld brengt met meerdere knipogen naar vergelijkbare experimentele bands uit het verleden. Zo zijn de maandenlange opnamesessies in Ierland, waar de band volledig is overgeleverd aan de geflipte grillen van Frank, een verwijzing naar de Trout Mask Replica-sessies van Captain Beefheart, die zijn band letterlijk tot tranen dreef. Het levert soms hilarische scènes op, hoewel steeds het besef bestaat dat het krankzinnige kaartenhuis bij het minste of geringste kan instorten.

Domhnall Gleeson, een middelmatige, oninteressante acteur, is perfect gecast als de middelmatige, oninteressante Jon die als een talentloze slang in het gestoorde paradijs van Frank en de zijnen terechtkomt. Gaandeweg begin je steeds meer te hopen dat de overige bandleden hem aanvliegen. Daartegenover staat een vrijwel constant onzichtbare Michael Fassbender, die hier wederom een memorabele rol op zijn cv schrijft. De film Frank is precies zoals de band die het portretteert: veel te maf en te bizar om een groot publiek aan te spreken, maar zeker een aanrader voor wie iets volstrekt unieks wil zien over muzikanten en het creatieve proces. Want zoals Jon ten slotte moet bekennen: ware creativiteit zit gewoon in je of niet. En daar heeft waanzin uiteindelijk helemaal niets mee te maken. VINCENT HOBERG

Gerelateerd nieuws