Artikel

Recensie The Master

Vijf bolletjes! Allereerst een diepe buiging voor de intense hoofdrollen van Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffm...

Vijf bolletjes! Allereerst een diepe buiging voor de intense hoofdrollen van Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman. De eerste speelt een marinier die mentaal gehavend uit de Tweede Wereldoorlog komt. De tweede een zelfverklaarde goeroe met dictatoriale trekjes, type L. Ron Hubbard, de grondlegger van Scientology. De film lijkt echter geen aanval op Scientology. Gek genoeg is regisseur/scenarist Paul Thomas Anderson (There Will Be Blood) veel minder in de ideologie van de (fictieve) sekte geïnteresseerd dan in de relatie tussen meester en volgeling, die bij vlagen doet denken aan die tussen een baasje en zijn hond. De film balanceert daardoor regelmatig op het randje van de pijngrens. Dus voor ons vermaak kunnen we beter naar de nieuwe Tarantino. Die is ook de moeite waard, maar wel een klassiek heldenepos, met een helder onderscheid tussen goed en kwaad. Bij The Master is het lastiger partij kiezen. Phoenix’ marineman mag een zielepoot zijn, hij is ook zo agressief als een valse pitbull. En Hoffmans ‘master’ is verre van oppermachtig. Hij zit onder de plak bij zijn vrouw, zijn dochter is een del en zijn zoon vindt hem maar een lul. Het vijfde bolletje sleept Anderson binnen op pure durf om een film te maken over twee ronduit afstotelijke personages, wier zwakheden tegelijk o zo menselijk en herkenbaar zijn. Nog een leuk detail: Anderson draaide zijn film op het, in deze digitale tijden, geheel in onbruik geraakte 65mm-formaat. Ook lekker tegendraads.

We geven kaarten weg voor The Master. Kans maken doe je HIER.