Artikel
3

Waarom Boer Zoekt Vrouw nu moet stoppen

Voor Yvon Jaspers hoeft er nog lang geen eind aan te komen, maar dat lijkt niet verstandig. Nynke de Jong legt uit waaro...

Voor Yvon Jaspers hoeft er nog lang geen eind aan te komen, maar dat lijkt niet verstandig. Nynke de Jong legt uit waarom het programma nooit meer beter kan worden dan de reeks van dit seizoen.

Yvon Jaspers zei vorige week in het Algemeen Dagblad dat ze hoopt dat Boer Zoekt vrouw het nog tien jaar volhoudt. Nog tien seizoenen van week makend liefdesgeluk tussen de giertanks! Sommige mensen moeten van dat vooruitzicht een beetje overgeven. Anderen kunnen niet wachten op nog meer agrarisch daten.

Ik hoor normaliter tot de tweede ploeg, maar ik wil nu toch tegen Yvon zeggen: doe het niet. Stop na dit seizoen. Niet omdat het programma zijn glans heeft verloren. Integendeel, Yvon! Boer Zoekt Vrouw is nog altijd de parel van de zondagavond en verdient een permanente tentoonstelling in het Openluchtmuseum in Arnhem, maar desondanks is het een prima idee om op je hoogtepunt te stoppen. En dit jaar was het hoogtepunt. Dit seizoen had alles in zich. Yvon kan daarom met een gerust hart haar boerenbonte kledingsetjes aan de wilgen hangen en zich volledig storten op het ontwerpen van onooglijke serviezen.

Maar wat heeft een perfect seizoen Boer zoekt vrouw dan nodig? Boeren en liefde. Ja. Lekkere open deur. Maar achter die twee begrippen zit veel meer.

Dictatoriale lul Een veelgehoorde klacht was dit seizoen dat de boeren te saai waren. Er was niks geks aan ze. Geen emotionele Westlander die tegeltjeswijsheden spuwt zoals boer Aad (2012), geen enge Limburger zoals Marcel (2010) die liever een weduwe had, want dan zat je ook niet met lastige exen. En niet zo’n zwijgzame Fries als Wietse (2009) die zoveel pijnlijke stiltes liet vallen dat heel Nederland uit pure onmacht tegen de beeldbuis begon te gillen.

Nee, keurige mannen en een aantrekkelijke vrouw met succesvolle bedrijven in het buitenland. Zo’n Wim uit Tanzania, die had op het eerste gezicht een veel gaver leven dan alle kijkers van Boer Zoekt Vrouw. Het hele dorp werkt voor hem, hij heeft akkers zover het oog reikt en hij hoeft nooit zelf te koken want daar heeft hij personeel voor. Het leek verdorie wel een remake van Hoe Duur Was de Suiker. En dan Aletta die op Bonaire tussen de geitjes dartelt en de rest van de dag in een hangmat van het tropische klimaat geniet.

Ja hallo, zo werkt het niet. We willen autistische zwijgers zien. Mannen die op hoge leeftijd nog bij hun moeder wonen in zo’n boerderij die interieur-technisch niet meer onder handen is genomen sinds Vincent van Gogh er De Aardappeleters schilderde. Boeren die hun hele leven al dromen van twee vlezige vrouwenborsten, maar er nog nooit eentje in handen hebben gehad. Van die sociaal-gehandicapten om wie wij met zijn allen besmuikt kunnen lachen. En we verlangen naar de vrouwen die daar wanhopig iets van liefde en erotiek in proberen te zien. Die achter die façade van strontspetters en tot snot gekookte aardappels de liefde van hun leven kunnen ontwaren.

Utopia Deze buitenlandse glamourboeren leken dus niet ons pakkie an. Maar schijn bedroog! Want Wim bleek gewoon een dictatoriale lul te zijn die niet alleen zijn personeel commandeerde, maar ook zijn logerende vrouwen het liefste aan een riem hield. En Aletta bleek een emotioneel geblokkeerde vrouw die voor de logeerweek alleen maar verlopen hippiemannen had uitgenodigd die stuk voor stuk spraken alsof ze een Flow-scheurkalender hadden opgegeten.

En voor het authentieke Boer Zoekt Vrouw-gevoel was daar Johan uit Denemarken, die inderdaad nog nooit met een vrouw getongd had en die in een boerderij woonde die zo spartaans ingericht was dat het de set van Utopia leek. De combinatie van authentieke boeren en nieuwe glamourboeren die net zo gestoord blijken als die authentiekelingen, is een hele beste. Dat kan niet snel nog beter.

Lees verder in de Nieuwe Revu die woensdag verschijnt...