Door: Leon Verdonschot
Columns
4

Die Hard

Wat was er gebeurd als tegen ik tegen die vriend had gezegd: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om je terug te betalen, ik...

Wat was er gebeurd als tegen ik tegen die vriend had gezegd: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om je terug te betalen, ik heb besloten eerst een enquête onder mijn vrienden en familie te houden'?

Beste Yannis Varoufakis,

Leon Verdonschot hier, de enige niet-Griekenlanddeskundige van Nederland.

Het is maandagochtend wanneer ik dit schrijf. Je bent zojuist afgetreden. Ik zeg er maar even bij dat het nu maandag is, want wanneer woensdag de Nieuwe Revu met deze column verschijnt, kan alles weer anders zijn. Misschien schrijft premier Alexis Tsipras over een uur een nieuw referendum uit, met de vraag of je niet moet terugkeren, en zit je woensdag weer op je post.

Mag ik beginnen met een paar complimenten?

Op de eerste plaats: ik vind het nogal een prestatie dat je als onlangs-nog-splinterpartij een referendum uitschrijft op een krankzinnig korte termijn, en dat op die bloedhete dag niet alleen het land uitloopt in een opkomstpercentage waar wij in Nederland bij Provinciale Statenverkiezingen alleen van kunnen dromen (de volgende zijn trouwens op 20 maart 2019 – jaja, hier nemen wij wel graag de tijd voor dingen) maar dat ze ook nog in meerderheid stemmen wat jij ze op niet al te subtiele manier had opgedragen.

Daarnaast: ik zag vandaag een foto van je persconferentie na het referendum. Ik weet niet precies wat daar op het podium staat, maar een politicus is het niet. Dit is, voor de goede orde, een compliment. In Nederland worden sommige mensen als hysterisch wanneer een politicus geen stropdas draagt. Jij draagt niet eens een pak, zelfs geen jasje. Gewoon een goed shirt. Je hebt ook helemaal geen politicuslijf. Die zien er na een paar jaar Den Haag altijd uit of er in het bedrijfsrestaurant inderdaad geen tonic, maar alleen maar milkshakes worden geserveerd. Jij niet, jij komt ogenschijnlijk net de sportschool uitgewandeld. En dan die kop. Bruce Willis in zijn Die Hard-periode. 'Yippee ki-yay, motherfucker!' Ik hoor het je zo zeggen. Sterker: het zou voor jouw doen nog best netjes zijn. Ook dat moet je tot tevredenheid stemmen; wanneer je je hebt voorgenomen je onderhandelingspartners het bloed onder de nagels vandaan te halen, moet het ultieme compliment toch zijn dat ze zeggen: 'We willen best nog praten met de Grieken, MAAR NIET MEER MET DIE KALE GAST!'

Tot zover de complimenten.

Nu dit. Ik heb twee keer in mijn leven geld aan iemand geleend, en vier keer zelf geld geleend van anderen. In alle gevallen gold het de mensen met wie je volgens deskundigen nooit financiële verplichtingen moet aangaan: vrienden. De twee keren dat ik zelf uitleende, hoefde ik niets op papier: als ik je niet zou vertrouwen, leende ik je ook geen geld.

Van de vier keer dat ik zelf leende, werd dat één keer op papier gezet, op verzoek van de boekhouder van de vriend. Het ging hier om ettelijke duizenden euro’s, dus er kwam ook rente aan te pas. Ik vond dat alleszins redelijk; ik was al erg blij met de gunst. Mijn punt is dit: ik had geld nodig, iemand is zo aardig me dat een tijdje te lenen, dus dan bepaalt hij ook de voorwaarden waaronder ik het terugbetaal. Had ik die voorwaarden belachelijk gevonden, dan had ik die lening niet moeten aangaan, maar het geld ergens anders vandaag moeten halen. Eén keer was ik te laat met afbetalen, toen belde zijn boekhouder om me daar op te wijzen. Ik probeer me voor te stellen wat er toen was gebeurd als ik had gezegd: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om je terug te betalen, ik heb besloten eerst een enquête onder mijn vrienden en familie te houden.' Ik denk iets met een afgehakte paardenhoofd in mijn bed.

In een tweet van Sywert van Lienden las ik dat hij vindt dat Griekenland steun moet blijven krijgen. 'Ga voor het grotere belang. En beschouw die lastpakken uit Griekenland maar als een lastig neefje: het blijft toch familie.' Grappig. In álle varianten op de lastige neefjes die ik zelf ken (gokschulden, verslavingsproblemen, financiële chaos) geldt inderdaad heel lang 'het blijft toch familie'. (Of het blijven toch vrienden, maar goede vrienden zijn ook familie.) En dat betekent inderdaad dat je ze langer, soms zelfs véél langer blijft helpen dan de gemiddelde bedelende junk op straat die je al na een seconde als hopeloos taxeert. Maar wat je niet, nee nóóit doet, omdat je weet dat je ze daarmee uiteindelijk ook niet helpt, is ze geld blijven geven voordat ze hun gedrag hebben veranderd. Het blijft toch familie, maar onder sommige omstandigheden blijft ook familie een bodemloze put.

Wat ga jij eigenlijk nu doen? Als je de andere EU-landen nog een middelvinger in de achteruitkijkspiegel wil geven: ga met pensioen.

Groet, Leon Verdonschot

Columnist Leon Verdonschot is te volgen op Twitter

Gerelateerd nieuws