Door: jwevertz
Columns
4

Er zitten ontzettend veel debielen op Twitter (COLUMN)

Er zitten ontzettend veel debielen op Twitter. Ruim vijf jaar geleden maakte ik een account aan, omdat het handig zou zi...

Er zitten ontzettend veel debielen op Twitter. Ruim vijf jaar geleden maakte ik een account aan, omdat het handig zou zijn bij de verspreiding van mijn werk – destijds ging het om een literaire blog, die later de basis vormde voor twee boekcontracten. Maar tegenwoordig gebruik ik het medium vooral om meningen en observaties te delen, met anderen te klessebessen over voetbal en dan mijn volgers te wijzen op een nieuw artikel dat ik schreef, dat soort dingen.

Dit levert me van tijd tot tijd enorm veel bagger op, meestal in de vorm van gescheld en discriminatie, en heel soms komen mensen met absurde verdachtmakingen op de proppen.

Mijn vriendin vraagt me weleens of ik het leuk vind: al die dorpsgekken die schuimbekkend op internet roepen dat ik een ‘kankermoslim’ of ‘hoerenzoon’ ben, en of al die dreigementen niet angstaanjagend zijn. Ik haal dan mijn schouders op. Het hoort er tegenwoordig bij. Maar echt leuk is het inderdaad niet, de suggestie in haar vraag klopt.

Internethooligans Daarom vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog op het medium zit. Elke keer als ik op televisie stelling neem tegen iets, of een stevig stukje schrijf, kruipen de ratten uit het riool en ben ik het mikpunt van hun onverholen razernij. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mij, maar voor iedereen die zijn handen uit de mouwen steekt, een opinie over een actuele zaak heeft of iets tegendraads roept.

Het interesseert me eigenlijk vrij weinig wat anderen van me vinden, dat heeft het nooit gedaan: iemand die veel uitdeelt, moet ook kunnen incasseren – it’s all in da game. Het is alleen enorm frustrerend dat het overgrote deel van de internethooligans veilig vanuit de anonimiteit opereert, zonder verantwoording af te hoeven leggen voor alle smakeloze teksten die het de wereld inslingert. Mensen die anoniem twitteren, met veel branie, zijn de grootste lafaards die bestaan. Dat maakt het minder leuk. Maar er is meer.

Stalking Er komt veel voorbij op Twitter: bendeoorlogen, stalking, uitglijders van politici en de openlijke sollicitaties van B-acteurs (Victor Reinier) om bij een voetbalpraatprogramma aan te mogen schuiven. Ik lees het allemaal met veel plezier. Ergens gaat het natuurlijk gewoon om leedvermaak. De ontembare drang naar informatie is een reden om een account te hebben.

En toch klopt er iets niet. Dat zit hem hierin: Twitter wordt veel groter gemaakt dan het is. Niet alleen door mensen die het actief gebruiken, maar ook door alle media en gezagsdragers. Alles wat zij nu aan het publiek voorschotelen, krijgt direct een beoordeling van het volk, een recensie, die enorm veel gevolgen kan hebben. Neem het voorbeeld van de EO en het plan om van Anne Frank een discoverhaal te maken. Dat werd voor de daadwerkelijke uitzending massaal afgekeurd, en daarom geannuleerd – in dit geval terecht.

Hoe dan ook, het is het best raar dat Twitter zoveel macht heeft. Een schamele 5 procent van de bevolking tikt elke dag een paar strenge tweets, dat betekent dus dat vijftien miljoen mensen zich niet laten gelden in het debat over de waan van de dag. Zij hebben niet dezelfde ziekelijke geldingsdrang als mijn Twitter-kornuiten en ik.

Chronisch boos Iemand kan op Twitter de gevierde man zijn, een fenomeen, maar in de echte wereld volstrekt onbekend. Het wordt pas zielig als deze fenomenen, of gastjes met minder virtueel aanzien, de echte wereld vergeten, en volledig opgaan in hun Twitter-identiteit. Er bestaat volk dat geen sociaal leven meer heeft, omdat het alleen nog op social media leeft.

Want het zijn natuurlijk over het algemeen niet de meest mooie en gelukkige mensen die een Twitter-account aanmaken, dat durf ik wel te stellen: een grote groep is chronisch boos op de wereld en voelt zich bedonderd door de overheid, een werkgever of de buitenlanders. Dan is internet een prima plek om al deze opgekropte frustraties los te laten. Heerlijk, zelfs.

Maar laten we eerlijk zijn: Twitter is een kleine wereld op zich geworden. Een digitale provincie in Nederland, bewoond door leeghoofden en ijdeltuiten, met hier en daar een verdwaalde ziel. Twitter vooral door. Dat ga ik ook doen.

Maar neem het allemaal niet zo serieus.

Özcan Akyol schreef de schelmenroman Eus. Elke week staat hij met een column in Nieuwe Revu. Volg hem ook op Twitter via @OzcanAkyol.