Columns
5

Van Gogh-column uit het hiernamaals

Op dit moment is de hoofdelijke stemming voor de afschaffing van godslastering in de Eerste Kamer aan de gang. GODSLASTE...

Op dit moment is de hoofdelijke stemming voor de afschaffing van godslastering in de Eerste Kamer aan de gang. GODSLASTERING MAG! Bij Nieuwe Revu lees je een column van Theo van Gogh over de kwestie. Ja, die Theo van Gogh ja. De moord op Theo van Gogh deed de discussie negen jaar geleden oplaaien. Journalist en amateur-paragnost Victor Mastboom kreeg van gene zijde een actuele column van Theo door. Die column is in zijn totaliteit te lezen op NieuweRevu.nl. En Theo is niet blij.

Theo woest op discussie godslastering

‘Schandalig hoe de hele discussie opeens over ‘smalende’ godslastering gaat. Is er een andere lastering dankzij de overgevoeligheden van de gelovigen? Mijn opvattingen over moslims – wie dat ook mogen zijn – zijn bedoeld om te kwetsen: men kan gelovigen die onze vrijheid van denken bedreigen niet hard genoeg beledigen, moslim, christen, of wie ook. Daarbij dien ik wel aan te tekenen dat de aanval, louter en alleen omdat iemand moslim is, nooit bij mij vandaan zal komen. Want ik beschouw volgers van Allah die zich als tolerante democraten beschouwen niet als tegenstander.

Laat ik één en ander nog ’ns op een rijtje zetten. In het beschaafde Westen mag sinds lange tijd worden gespot met het Opperwezen. Op papier mag ik Jezus op en neer laten gaan aan een rubberen kruis. Ook mag ik de Profeet tonen die opgewonden raakt van een 13-jarig meisje. In Nederland mag dat zomaar.

Tenminste, dat was lang zo gebruikelijk. De laatste vervolging wegens godslastering stamt uit 1968. Gerard Reve die God beschreef als een hitsige ezel werd vrijgesproken. Maar na de moord op mijn persoontje wilde toenmalig minister Donner opeens het verbod op godslastering afstoffen om gelovigen beter te beschermen tegen belediging. Senator Strik van GroenLinks zei vorige week in de Eerste Kamer dat Donner hiermee impliciet beweerde dat opiniemakers zoals ondergetekende beperkt moesten worden in hun uitingsvrijheid.

Gestenigd, opgehangen Is het niet juist het kenmerk van vrije meningsuiting dat vooral de onwelvoeglijke, schandelijke, van alle heersende normen afwijkende mening beschermd dient te worden? In de Verenigde Staten is het voorgekomen dat leden van de Ku Klux Klan werden verdedigd door zwarte advocaten, onder het motto: wie aan hun recht van spreken komt, komt aan het mijne!

Hoe slecht de westerse samenleving ook in elkaar steekt, met armoede en inkomensverschillen, er is tenminste één grondrecht: vrije meningsuiting. Dat betekent dat je in Nederland uit volle overtuiging mag zeggen dat je niet in God gelooft. In islamitische samenlevingen word je in zo’n geval nog weleens gestenigd of opgehangen. Denk je dat een tv-presentatrice in Egypte kan zeggen: ‘Ik ben lesbisch’? Of: ‘Ik denk dat Allah niet bestaat’? Ik denk dat je dan een groot probleem hebt. En daarom is het Westen een lichtend baken in de mensheid.

Wanneer ik aan deftige woorden denk als ‘de Nederlandse cultuur’, schiet me Spinoza te binnen. Of dat Voltaires boeken alleen gedrukt konden worden in Amsterdam. Of dat Wim T. Schippers nergens ter wereld op televisie zo tegen de schenen van God en gelovigen mocht aanschoppen als uitgerekend hier.

Mohammed B. Nog op aarde ben ik gebeld door, hoe toevallig, een zekere Mohammed B. van het discriminatiemeldpunt Utrecht. Die B. staat overigens voor Belhassen. ’t Schijnt dat er muzelmannen waren die aanstoot namen aan een uitzending die ik voor Veronica wijdde aan de zegeningen van Allah en het geweldige mohammedaanse geloof. Ik had mij tot de koran bekeerd, gezien mijn teleurstellende ervaringen met het zwakke geslacht, ‘want dan moeten vrouwen achter je lopen’. Ik las een stukje voor uit de bijbel van Mohammed, waarin beweerd wordt dat vrouwen met een grote mond geslagen moeten worden, en pleitte ervoor clitorisbesnijding door de basisverzekering te laten vergoeden.

Vol verwachting klopte mijn hart, en ja hoor, er waren weer een hoop van onze beminde medeburgers van Marokkaanse afkomst die aanstoot hadden genomen aan mijn persoontje. En gelukkig maar.

Gezien het gebrekkige Nederlands dat Mohammed sprak – hij woonde hier pas twaalf jaar –, geloof ik niet dat hij veel begreep van mijn uiteenzetting dat in beschaafde landen zowel God als Allah beledigd mogen worden. Volgens Mohammed voorziet de Nederlandse grondwet niet in dat recht. Dat is hem geleerd door de Gedachtenpolitie die op gemeenschapskosten beroepsallochtonen kweekt en van de straat houdt.

Niet knielen Censuur is een moeras dat vrije mensen te gronde zal richten. ’t Enige dat ons behoedt voor de fascistische jungle van het recht van de sterkste is de vrijheid om te zeggen wat je denkt. Paradoxaal genoeg kan men zijn tegenstanders het best bestrijden door hen alle vooroordelen van de daken te laten schreeuwen, want zo ontmaskert de Tegenpartij zichzelf.

Mijn grootste zorg geldt de Nederlandse autoriteiten die altijd weer bereid blijken te heulen met geteisem uit Allahs riolen. Er worden met toestemming van de gemeente Amsterdam nog steeds islamitische fundamentalisten uitgenodigd die in Duitsland op de zwarte lijst staan. Wordt ’t niet eens tijd dat de gemeente een geluidsinstallatie financiert die om het uur de grootste moskee van Amsterdam bestookt met in het Turks, Marokkaans en Iranees gejengeld de boodschap dat het een mensenrecht is ongelovig te zijn? Waarom zou het niets waard wezen onze tolerante samenleving van tegengif te voorzien?

Ik vroeg het al eens aan het PvdA-gansje juffrouw Elatik en richt mij nu met dezelfde vraag tot de Eerste Kamer: heeft u ook maar iets begrepen van de notie dat de sociaal-democratie voortkomt uit de Verlichting van zo’n tweehonderd jaar geleden, tijdens welke het recht werd bevochten ongelovig te mogen zijn. Dat wil zeggen: niet te knielen voor God, Jahweh, Allah of wie er nog meer aan het menselijke bijgeloof is ontsproten? En dat daarmee ook het recht van de ongelovige om het geloof voor joker te zetten een recht van alle mensen is geworden? Ik schrijf wat ik denk en denk wat ik schrijf. Minder mag van een columnist niet worden verlangd.’

Vrijwel de volledige tekst van dit betoog komt uit de columns die Theo bij leven publiceerde in onder meer HP/De Tijd, Nieuwe Revu en op de website degezonderoker.nl.

Deze column verschijnt ook in de nieuwste editie van Nieuwe Revu. Deze ligt vanaf woensdag 4 december in de winkels. Nieuwe Revu is ook online los te bestellen. Nieuwe Revu verschijnt ook op de iPad via de app van Tijdschrift.nl. Downloaden doe je hier. Ook eerder verschenen nummers zijn daar te downloaden.