Columns
3

'Guus, ga naar huus'

Na de overwinning op Spanje kon Guus Hiddink opgelucht ademhalen. De bondscoach tackelde een dreigende volkswoede en koc...

Na de overwinning op Spanje kon Guus Hiddink opgelucht ademhalen. De bondscoach tackelde een dreigende volkswoede en kocht daarmee extra tijd als trainer van het nationale team.

Bij een nederlaag zou hij waarschijnlijk zijn ontslagen, zeker gezien de beschamende resultaten in de kwalificatiereeks voor het Europese kampioenschap, met het gelijkspel tegen Turkije als meest recente dieptepunt. Nu mag Oranje onder zijn leiding een ticket naar de eindronde in Frankrijk veiligstellen. Dat wordt nog een zware dobber. We zijn in dit land heel erg van de ad hoc benadering: als een politicus, of in dit geval voetbaltrainer, niet aan de verwachtingen voldoet moet hij na diverse kortstondige haatcampagnes het veld ruimen, maar als er een aansprekend resultaat is, iets wat iedereen begrijpt, halen we onze schouders op, niks aan de hand. Voor complimenten is er minder ruimte, dat zit niet in onze calvinistische volksaard. Je bent pas een onderwerp als je faalt. In het geval van onze bondscoach is dat begrijpelijk. Iedereen heeft een mening over voetbal, ook mensen die nog nooit tegen een bal hebben getrapt. En een politicus die een deel van de staatskas beheert, kan ook op bovengemiddelde interesse van burgers rekenen, want het gaat immers om hun geld. Als hij zijn werk verkwanselt, heeft dat direct effect op ons. In deze moderne tijd, met allerhande media en informatiekanalen, is er echter minder ruimte voor diepgaande analyses, waarmee een tendens of structuur kan worden gespot. De waan van de dag bepaalt de publieke opinie, een nietszeggende overwinning van een voetbaltrainer kan zijn onkunde in een ogenblik verhullen.

In het geval van bondscoach Guus Hiddink is dat extra wrang. De Varssevelder heeft sinds zijn aanstelling een verwarde indruk gemaakt, verloor een paar cruciale duels en straalt weinig plezier uit. Vanaf de eerste wedstrijd onder zijn bewind goochelde hij met vreemde opstellingen, waar geen touw aan vast viel te knopen. De enige conclusie die je eruit kon trekken, was dat hij af wilde van het evangelie van Louis van Gaal, die ons land tegen alle verwachtingen in naar de derde plaats op het WK loodste. Het selectiebeleid van onze huidige bondscoach roept de nodige vraagtekens op. Zo koos hij in het duel tegen Turkije voor Ibrahim Afellay, het voormalige wonderkind van PSV dat nu elk weekend in lege Griekse stadions aan het verpieteren is, tussen andere voetballers die er helemaal niets van kunnen. Als Nederland tegen Turkije speelt, zou je verwachten dat wij het spel moeten maken, daar horen offensieve middenvelders bij. Maar toch koos Guus Hiddink voor Nigel de Jong, iemand die het liefst kort voor de verdediging voetbalt en balletjes opzij tikt.

Los van al deze tactische bespiegelingen hebben we allemaal kunnen zien dat de bondscoach niet meer dezelfde vitale en ijverige indruk maakt van vroeger. Hij kijkt zenuwachtig uit zijn ogen, hakkelt een beetje en raakt soms verstrikt in een enorme woordenbrij. Op een paar idioten na heeft niemand deze verstrooide optredens geridiculiseerd, maar ze worden wel gezien, en als het straks écht gaat tegenzitten, zullen de persoonlijke aanvallen op onze bondscoach niet mals zijn. Iemand met zijn staat van dienst verdient beter. Die overwinning op Spanje was leuk en heeft er zogezegd voor gezorgd dat we voorlopig met deze trainer verdergaan. En toch, echt logisch is het allemaal niet. Er is een stelselmatig probleem met Guus Hiddink. Hij heeft sinds zijn hernieuwde dienstverband bij de KNVB op geen enkele wijze indruk gemaakt en komt telkens door zijn beleid in de problemen. In het belang van het Nederlandse voetbal zou de bond er goed aan doen om voor de zomer in te grijpen. Want in juni spelen we alweer tegen Letland. Daarna volgen de beslissende duels tegen Turkije, IJsland en Tsjechië. En als we dan wéér punten laten liggen, zijn we afwezig tijdens het EK in Frankrijk. Een blamage van de bovenste plank.

Dus, leuk en aardig die overwinning op Spanje, maar laten we in het landsbelang het grote plaatje niet uit het oog verliezen.

Columnist Özcan Akyol is te volgen op Twitter én Facebook