Door: Leon Verdonschot
Columns
3

Songfestival: enige zuivering in onze muziekduiders (COLUMN)

Beste Donatan en Cleo uit Polen, Ik heb van jullie genoten, hoor. Ook van jullie nummer trouwens. Kennelijk ben ik gewoo...

Beste Donatan en Cleo uit Polen, Ik heb van jullie genoten, hoor. Ook van jullie nummer trouwens. Kennelijk ben ik gewoon een wandelend cliché van een heteroman, of heb ik een smaak die zich als Brits, Iers of Noors laat kwalificeren, want die landen zetten jullie op één. In Nederland lagen jullie ook erg goed, terwijl jullie nationaliteit hier nochtans een synoniem is voor ‘klusjesman’, en de discussie over een zeker meldpunt ook nog niet heel lang achter ons ligt.

In Oekraïne lagen jullie ook erg goed trouwens, maar wellicht was dat een statement tegen Rusland waar jullie minder goed in de smaak vielen: het Eurovisie Songfestival gaat nog steeds vaak onderhuids over politieke en internationale verhoudingen.

Ik zag de finale van het Songfestival in Berlijn, in een lobby van een gayhotel, voorzien van bordjes als ‘heterofriendly’ en met knuffelberen op de receptie die leren pakjes droegen. Over jullie waren ze in Duitsland met één zin klaar: ‘Die Polen sind die frivolen.’

Kermisact Het laat zich raden wie in mijn hotellobby favoriet was. Twee hints: een baard en een jurk. En nog een hint: nauwelijks punten van de Russische jury, maar veel van het Russische publiek. Een signaal dat de bevolking aanmerkelijk minder homofoob is dan het establishment? Of wil ik te veel betekenis lezen uit een liedjesfestival? De altijd zo progressieve PvdA-prominent René Cuperus verslikte zich in zijn Volkskrant-column maandag bijna in deze ‘afzichtelijke kermisact van Vrouw met Baard in zijn/haar strijd, ja, voor wat eigenlijk?’ Iedere artiest die progressieve denkers ontmaskert als burgerlijke mannetjes verdient wat mij betreft 12 punten.

Sowieso zet het Eurovisie Songfestival veel opvattingen op de kop. Dat het niet meer van deze tijd is dat mensen met miljoenen tegelijk op het zelfde moment naar hetzelfde televisieprogramma kijken. Feit: 5,1 miljoen kijkers in Nederland, zelfs 6,2 bij de puntentelling, en toen was het al bijna ’s nachts.

Topper Ook een achterhaalde opvatting, blijkt inmiddels: goede liedjes maken geen enkele kans als de performer niet onder het zingen uit een enorm ei kruipt, een jurk draagt ter grootte van de Eiffeltoren of anderzijds een carrière als Topper is misgelopen. De gezaghebbende Britse muziekcriticus Neil McCormick schreef maandagochtend in een opiniestuk in The Telegraph: ‘Nederland stuurde echte muzikanten naar het Songfestival die een goed nummer speelden. Interessante strategie. Ik vraag me af waarom wij daar nooit aan hebben gedacht?’ In Engeland, ooit het land dat winnaar na winnaar afleverde, doen ze aan zelfpijniging achteraf.

Wij doen dat liever vooraf. God oh God, wat vond iedereen het saai, dat nummer van Waylon en Ilse DeLange. Maakten we geen en-ke-le kans mee, hoorde ik muziekkenners Gerard Joling, Gordon, Jan Smit en Albert Verlinde roepen. Grappig: vorig jaar riepen Joling en Gordon hetzelfde over het nummer van Anouk. Daar werd Gordon, zelf ooit zeventiende in de halve finale van hetzelfde festival, ‘depressief’ van, zei hij. Een wellicht fijn bijverschijnsel van het Songfestival: enige zuivering in onze muziekduiders.

Maar goed, dat nummer van jullie, las ik nu in de analyses achteraf, dat had dus ook een boodschap. Iets met hopen en dromen van een betere toekomst. Sorry, het was me zaterdag ontgaan. Maar ik vind het alsnog schitterend. 12 punten.

Groet,

Leon Verdonschot

Leon Verdonschot is een journalist, presentator, schrijver, radiomaker en columnist. Elke week staat hij met een column in Nieuwe Revu. Volg hem ook op Twitter via @LeonVerdonschot.