Columns
3

Het volk wordt steeds dommer (COLUMN)

De Boekenweek staat voor de deur. Vanaf zaterdag zal het Nederlandstalige boek worden gepromoot, tien dagen lang, in de...

De Boekenweek staat voor de deur. Vanaf zaterdag zal het Nederlandstalige boek worden gepromoot, tien dagen lang, in de hoop dat het aan populariteit wint, en misschien dat meer mensen op een doordeweekse avond voor literatuur kiezen in plaats van de banale strapatsen op televisie van Andy van der Meijde. Die ik overigens een puike kerel vind en met wie het goed toeven is, vooral in gelegenheden waar veel drank en vrouwen zijn.

Een week die helemaal in het teken van de letteren staat kan pretentieus overkomen, een bezigheid voor de elite, maar het tegendeel is waar; boeken zijn voor iedereen en lezen is goed voor ons allen. De debilisering van de maatschappij is namelijk een feit, het volk wordt met de dag dommer en het enige dat redding kan brengen, is de literatuur.

Het is niet zo dat ik vanuit mijn ivoren toren het rapaille wil bekritiseren, maar ik kom – in alle bescheidenheid – op veel plekken, in alle uithoeken van het land en begeef me tussen diverse stromingen uit de maatschappij, dus ik zie nog weleens wat.

Vingeren Vorige week moest ik bijvoorbeeld een lezing in Limburg geven, maar die werd op het laatste moment verplaatst omdat de bezoekers carnaval gingen vieren. Een maand later kwam beter uit. Carnaval betekent in het zuiden dat iedereen zich een paar dagen bezat. Daarbij wordt het concept van monogamie voor het gemak terzijde geschoven, want alle vrouwen laten zich minimaal vijf keer per dag vingeren, het liefst door vijf verschillende mannen.

Ik bleef thuis en zag op televisie een bende achterlijken die de burgemeester van Leiden bedreigde omdat hij onderdak aan een pedo bood. Het was beter, volgens een bezorgde burger, dat de pedofiel werd doodgereden of aan ratten werd gevoerd, maar eerst moest iemand hem in stukjes snijden, dat wilde de bezorgde burger wel doen.

De pedo had namelijk zieke gedachten.

Toen las ik in de krant dat de bewoners van Leimuiden een schaatser hebben gehuldigd nadat hij de bronzen medaille won op de olympische 10 kilometer in Sotsji. In de rest van het land werden nog meer verliezers gefêteerd. Het deed me denken aan de huldiging van het Nederlands elftal nadat de ploeg de WK-finale in Zuid-Afrika verloor. Hoera, voor de losers.

Homo-emancipatie Ik deed de televisie weer aan en zag dat sociaaldemocraat Diederik Samsom het beleid van de VVD verdedigde, en daarmee ook het strafbaar stellen van illegaliteit. Later op de avond verklaarde Arnoud van Doorn (ex-PVV) dat er een eind moet komen aan homo-emancipatie. Hij wilde bovendien zijn ‘broeders’ in Syrië helpen. Politiek blijft een verwarrend theater.

De volgende dag bezocht ik met mijn vriendin een concert van Jason Derulo, puur als ramptoerist, en zag dat de Amerikaanse Disney-gangster een blond meisje uit het publiek trok. Hij ging op zijn rug liggen en beval haar op hem te klimmen. ‘I’m gonna do a work-out now.’ Vijfduizend uitzinnige meisjes krijsten, klapten en telden hardop met de push-ups mee.

Wij dronken een paar borrels, stapten in de metro en wandelden naar huis.

Hoer In mijn mail las ik dat iemand mij wilde vermoorden, omdat ik kritiek had geuit op de integratie van Turkse jongeren in Nederland. Voorts wist de anonieme afzender stellig te melden dat mijn moeder een hoer is. Ik heb haar voor de zekerheid gebeld, maar daar bleek niets van waar. Ik kroop in bed met de prachtige debuutroman van Roman Helinski en waande mij een paar uur in een andere wereld. Ik leerde nieuwe dingen, vermaakte mij met de beschreven avonturen en vergat de alledaagse waanzin.

Ik klapte het boek dicht en las het laatste nieuws op mijn telefoon. De media hadden twee domme ganzen tot Bonnie en Clyde gebombardeerd. Psychologen mochten op afstand een diagnose stellen. Ik sloot mijn ogen en wenste dat ik voor altijd in een boek kon leven. Maar de volgende ochtend werd ik gewoon weer wakker. In de kwaliteitskrant las ik een bericht over de menopauze van Ingeborg Beugel.

Özcan Akyol schreef de schelmenroman Eus. Elke drie weken staat hij met een column in Nieuwe Revu. Volg hem ook op Twitter via @OzcanAkyol.