googletag.cmd.push(function() { googletag.display('div-gpt-ad-revu_ros_header'); });

‘Zet Groningen zo lang als nodig weer volgas open’

‘Laten we er als Nederland nou eens eindelijk werk van maken duurzaam zelfvoorzienend onze energiebehoefte op te wekken’
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('div-gpt-ad-revu_ros_inarticle'); });
@media (max-width: 679px){#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-632fe31b54334 img{#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{width: 480px;height: 480px;}}@media (min-width: 680px) and (max-width: 1000px){#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-632fe31b54334 img{#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{width: 740px;height: 740px;}}@media (min-width: 1001px){#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{background: #eee;}#fig-632fe31b54334 img{#fig-632fe31b54334 img.lazyloading{width: 160px;height: 160px;}}

Tijdens alle trubbels in het Midden-Oosten heb ik meermalen inwendig verzucht dat we voor onze energievoorziening eigenlijk minder afhankelijk zouden moeten zijn van die zandbak vol onbetrouwbare oliestaatjes, terreurkalifaten en rivaliserende islamfacties. Want het was tenslotte vanwege de olie dat we daar als Westen telkens in conflicten werden gezogen waar we niets te zoeken hadden, nog minder mee te maken, en verder ook woestijnbreed als uiterst ongewenst werden aangemerkt.

Hadden wij destijds een alternatieve bron van energie gehad, meende ik, zouden we daar iedereen de hartelijke groeten hebben kunnen wensen, opstappen, de deur achter ons dichttrekken – lees: onze Europese buitengrenzen beschermen tegen kwaadwillenden – en die mensen verder lekker het rambam laten krijgen, met hun olie. Zij blij, wij blij, iedereen blij, behalve natuurlijk de arme bevolking ter plaatse, maar die is helaas nou eenmaal altijd de klos op het grote wereldtoneel.

Zo zou het momenteel ook fijn zijn geweest als we ons voor onze behoefte aan gas niet zo afhankelijk hadden gemaakt van de aanvoer uit het land waarmee we de facto in staat van oorlog zijn: misschien niet met boots on the ground, maar dan toch zeker in de cyber-arena en door onze levering van allerlei wapentuig aan de onderliggende partij, de overigens sympathieke en onschuldige Oekraïners.

Hoe het daar afloopt is nog ongewis, maar de kans is groot dat de Russische president Poetin in elk geval niet het strijdtoneel gaat verlaten voordat hij uit pure nijd en frustratie de gasprijzen heeft vertienvoudigd, en het vrije Europa, Nederland voorop, in een diepe en dure energiecrisis heeft gestort. En dan zijn we er tóch weer ingetuind!

Kan dat nou niet anders? En zo ja, hoe dan?

Inspirerende woorden met de volgende strekking vond ik ergens op Twitter: ‘Zet Groningen zo lang als nodig weer volgas open, zorg dat je nooit meer een druppel gas van die Russen nodig hebt en besteedt de inkomsten aan serieuze energie-innovatie en een mooie villa voor elke Groninger met een scheur in de muur.’ Met andere woorden: laten we er als Nederland nou eens eindelijk werk van maken duurzaam zelfvoorzienend onze energiebehoefte op te wekken. Echte prioriteit geven aan een echte transitie, waarmee we dan direct de klimaatproblematiek een kontje geven.

En laten we in ’s hemelsnaam eens netjes die 2 procent van het BNP besteden aan onze veiligheid, in plaats van uit zuinigheidsoverwegingen te hopen op stoere buren, of dat het nooit meer oorlog wordt. Want daar heb je maar één achterdochtige Rus met hoogmoedswaanzin voor nodig, zo blijkt maar weer.

Ben jij ook zo iemand die graag haantje de voorste is? Mooi. Volg Nieuwe Revu dan op Facebook, dan krijg je de columns altijd als eerste te zien. Of abonneer op onze nieuwsbrief. Sturen we onze beste artikelen gewoon naar je toe.

Laatste nieuws